Grupa rebeliantów z Czeczeni, którym dowodził Umar Edilsultanov wkroczyła do Republiki Dagestanu, próbując rozgromić siły rosyjskie. 5 września 1999 r. natknęli się na wioskę bronioną przez grupę 13 rosyjskich poborowych. 7 żołnierzy od razu uciekło, jednak pozostała 6 nadal heroicznie postanowiła walczyć, mimo iż kończyła się amunicja, a przeciwnik miał znaczną przewagę liczebną. Wedle raportu, Rosjanie dostali 30 minut na poddanie i opuszczenie wioski – nie zrezygnowali oni jednak z defensywy i zabarykadowali się w stodole.

Ze stodoły zostali wyciągnięci przez czeczeńskich rebeliantów, przy pomocy benzyny i groźby podpalenia. Wtedy to grupa 6 żołnierzy poddała się, wychodząc z ukrycia i licząc na to, że dostaną status jeńców wojennych. Niestety, nie tym razem. Dość szybko Rosjanie zdali sobie sprawę, że zostali oszukani i zostaną straceni w imię zemsty oraz całą przelaną dotąd krew. Dowódca czeczeński niezwłocznie zarządził publiczną egzekucję na szczerym polu, a resztę już widać na krwawej taśmie, która została odkryta w 2000 r. przez Rosyjską Służbę Bezpieczeństwa.

Ofiary:

1. Vasily Vasilyevich Tashkin (08/29/1974 – 09/05/1999)
2. Anisimov Konstantin Viktorovich (01/14/1980 – 09/05/1999)
3. Lipatov Alexey Anatolyevich (06/14/1980 – 09/05/1999)
4. Kaufman Vladimir Egorovich (06/07/1980 – 09/05/1999)
5. Erdneev Boris Ozinovich (07/06/1980 – 09/05/1999)
6. Polagaev Alexey Sergeevich (01/05/1980 – 09/05/1999)

Wszyscy odpowiedzialni za masakrę zostali po latach złapani i skazani na wieloletnie kary więzienia. Niektórzy poumierali niedługo później, a inni siedzą w więzieniu do dzisiaj.